İlqar Rəsul 

Sevdalılar

– Səni sevirəm. Xanımım olmanı istəyirəm. Mənimlə evlənərmisən? 

 

– Adama neçə dəfə “yox” deyərlər. Sən yaxşı oğlansan, xoşuma da gəlirsən. Amma bu mümkün deyil. 

 

– Nədən? 

 

– Bizim imkanlarımız xeyli fərqlidir. 

 

– Mənə sənin imkanın yox, özün lazımsan.

 

– Mən səndən beş yaş böyüyəm. 

 

– Mənə sənin yaşın yox, özün lazımsan. 

 

– Mənim görüşdüyüm olub. 

 

– Mənə sənin keçmişin yox, özün lazımsan. 

 

– Belə çox sevirsən məni? 

 

– Hə. 

 

– Nə desən edərsən bu evlilikdən ötrü? 

 

– Hə. 

 

– Hətta Azərbaycana da xəyanət edərsən?

 

– …… düzü bu barədə heç düşünməmişəm. 

 

– Düşün.

 

– İndi, elə burda?

 

– Hə. Mən girirəm ticarət mərkəzinə. Çıxana qədər vaxtın var. 

 

– Onda bir az gec çıx. 

 

– Yaxşı, bir qəhvə də içərəm orda.

 

Yarım saat sonra.

 

– Nə oldu, düşünə bildin?

 

– Nəyi? 

 

– Mənimlə evlənməkdən ötrü məmləkətə xəyanət edərsən ya yox?

 

– Yox, düşünmədim. 

 

– Nədən? 

 

– Cavab sən bu sualı verirkən də özümə aydın idi. 

 

– Xəyanət edərsən yəni…

 

Bilirsən, aylardı səni necə unutmağın yollarını arayırdım. Amma tapa bilmirdim…

 

– İndi tapdın? 

 

– Hə. Sənin bu sualın mənə kömək etdi. Mən daha səninlə evlənmək istəmirəm. Sadəcə gözlədim ki, yardımçı olduğun üçün sənə minnətdarlığımı bildirim. Bir də yoluna çıxmayacam. 

 

– Dayan, ay dəli. Hara gedirsən? Bunu kimdən soruşdum “edərəm” dedi. Amma sən… Doğrudan etməzsən ? 

 

– Etməm. 

 

– Bax indi, mən səninlə evlənmək istəyirəm….

Загрузка...